kedi

biliyormusunuz! ben kedileri sevmiyorum...

sevmemek diil aslında bişiy hissetmemek gibi. hani olmasalarda olurmuş gibi! aslında herşey niye boyle oldu bilmiyorum ama öykü yine çocukluğuma inse belki ortaya çıkar nedeni :P

benim babaannem severdi kedileri hatta bu yaratıklarla! aynı evi paylaşmışlığım da var ama çok eskidendi onlar şuan için söz konusu olamaz böyle birşey.

bazı blogcuların buraya kadar okuyarak direk yorum kısmına geçip saldırıya geçmek istediklerinden eminim ama bi sorun niye diye :)

ya bak şimdi ben çok küçüğüm köye annemlerin köyüne annemin amcasının evine (ki biz ona dayı deriz) gittik. bilen bilir bilmeyen de öğrensin köy evlerinde olmazsa olmaz sedirler vardır ve onların üstünde oturursun ve evlerin kapıları sürekli açıktır. ben sedir de oturuyordum. daha miniminnacıkım ozamanlar.

neyse isimden kaynaklı da neşeli bir çocuğum yaa ayaklarım yere degmıyor havada kalıyorlardı. yani daha sandalyeye oturunca ayaklarım yere degmıyordu! olmazdı benden yanı ozamanlar. işte sedir de oturmus madem ayaklarım yere değmiyor oldu ozaman bende sallayayım onları mutlu ve aptal kucucuk mesutcukken dedım.

ayaklarımı sallıyordum sedir in altında kendi varmış. sen tut bu kedi bu hareketımı ustune alın! ba ba baaa! ve birden gaza gel! bunlar oyle sureklı hareket ettırılen seylerı sevmıyorlar ya.

gaza gelmiş kötü kedi şerafettin çıplak olan ayak parmagımı cok sevmıs ve sanırım ileride kullanmak stemiş ki lapppp diye ısırdı parmakcıgımı :( ben nasıl korkmusum nasıllll korkmusum anlatamam!

ondan sonra bi husumettir gidiyor.

biraz daha büyüyüp salak modundan sıyrılmaya başladığımda! yani bişiy yapmaya kalkacağımda " sen yapamazsın bırak abin yapsın" durumundan terfi edip "sen yine yapamazsın ama çöp dökebilirsin" yaşlarına geldiğimde birkaç defa çöp tenekesinden direk yuzume atlayan kedigillerden sonra ben bi karar aldım. madem onlar benimle uğraşıyor husumetleri var, benim bi kedigillerden neyim eksik dedim ve bende sevmemeye karar verdim kendilerini.
[bu nasıl çocukluk lan bidaha inersem esra ceyhan beyinli olayım!]

hani çöldeki kutup ayısı vardı ya! anladınız siz onu işte!

neyse o yüzden hem sevmem hemdeeee ....

öyle yaaa! bak bekliyorsanız ki itiraf edeyim korktuğumu falan kedilerden! boşuna beklersiniz kesinlikle etmem taaam mı!

benim çocukluğumun bir kısmı köyde geçti! hayvanlara alışığım ki zaten şehir yaşamında sırf bu yüzden pek zorluk çekmedim(wuuuuuu ne dedim ben :O )
hem biz köyde derelerde yılanlarla neyim beraber yüzerdik. ben elime çok yılan falan almışımdır. ondan korkmayan ben kediden mi korkacam. köpeğim bile vardı benim (seni çok özledim daisy!). korkmuyorum işte taam mı!!!

sadece sevmiyorum. ama sevmiyorum diye de tekme falan atmak da istemiyorum. hani ben diyorum ki! bana dokunmayan kedi varsın istediği kadar yaşasın! ama ben kendileriyle karşılaştığımda vücudum da bulunan tüylerimi sayabilir hale geliyorum! napim benim suçum mu! ben mi dedim yüzüme zıplayın! ben mi dedim parmağımı ısırın! ne uyuz hayvan yaaa ben naptım ki ona! :(

işte böyle :( sanırım benim şuan şefkate ihtiyacım var!

sevin beni!!!

NOT: bu post ta resim(fotoğraf) özellikle kullanılmadı. tahammülüm yok şekerim! hatta blogunda kedi resmi olanların bloglarındaki yazıları okuyana kadar neler çekiyorum. hatta çoğunlukla google reader dan okuyorum :) o derece yani!
tamam kabul ben tırsıyorum bu hayvancağızdan...